Αρχική Νέα Δωδεκανήσου Διακομιχαλης Νικόλαος Μαριος: Re Branding ή «Βουή»

Διακομιχαλης Νικόλαος Μαριος: Re Branding ή «Βουή»

66 προβολές

Η Νίσυρος χρειάζεται RE-Branding… το «RE» ίσως είναι λάθος γιατί επι της ουσίας ποτέ δεν είχε κάποιο δυνατό brand, παρά μόνο ως προέκταση της Κω, ως απόδραση από το διπλανό νησί. Μόνη της δεν έχει σταθεί σε υψηλό επίπεδο, ενώ θα μπορούσε.

Πέρα από το εσωτερικό πλάνο και τις εσωτερικές αλλαγές και αναβαθμίσεις που δεν εντοπίζω σημάδια ότι πρόκειται να γίνουν άμεσα, υπάρχουν και οι εξωτερικές αναβαθμίσεις. Ως δημοτική αρχή λοιπόν, αφού τόσα χρόνια δεν έχει ασχοληθεί κανένας επί της ουσίας, σοβαρά και επαγγελματικά με την τουριστική προβολή του νησιού, πάρτε έστω και τώρα πρωτοβουλία, με αφορμή αυτό το ιδιωτικό βίντεο, ζητήστε ακόμα και άδεια από τον δημιουργό, κόψτε, ραψτε και προσαρμόστε το (ένας ειδικός) ώστε να είναι σύμφωνο με τους κανόνες της διαφήμισης και ξεκινήστε την προβολή του νησιού. Ή εν παση περιπτώσει ετοιμάστε ένα νέο και ξεκινήστε την προβολή. Αυτή τη δύσκολη στιγμή πρέπει να στηριχτούν οι επαγγελματίες του νησιού και πρέπει να στηριχτούν άμεσα.

Η Νισυρος παραμένει στάσιμη πολλά χρόνια, όλοι μας θελουμε να διαφυλάξουμε τον καλά κρυμμένο παράδεισο μας όμως λύση δεν είναι η στασιμότητα αλλά μια αειφόρος τουριστική ανάπτυξη με σχεδιασμό. Το μοντέλο «Ελεύθερο Κάμπινγκ & Ημερισιοι τουρίστες» υπάρχει και θα συνεχίσει να υπάρχει όμως δεν είναι αυτό στο οποίο πρέπει να στηριχθεί το νησί. Όλοι οι κάτοικοι και όλα τα επαγγέλματα θα είναι ευνοημένοι αν μετά από σωστό σχεδιασμό ξεκινήσει ένα RE-Branding του νησιού.

Αν δεν κάνουμε κάτι άμεσα, οι μανάδες και οι πατεράδες του σήμερα , σε 10 – 20 χρόνια θα είναι αυτοί που θα στεναχωριούνταν γιατί τα παιδιά τους δεν θα έχουν δουλειές στο νησί και θα πρέπει να φύγουν, ενώ όσοι μείνουν θα μαραζώνουν βλέποντας το αγαπημένο μας νησί να φθίνει. Αντιθέτως αν κινηθούμε τώρα σωστά, με έναν αειφόρο σχεδιασμό, ίσως καταφέρουμε να ανατραπεί η ,αυτή τη στιγμή δυστυχώς, προδιαγεγραμμένη πορεία του νησιού.

Δεν επιθυμώ να πάρω τα εύσημα, ούτε να παραστήσω τον φωτεινό παντογνώστη, απλώς όταν είσαι στην ξενιτιά (έστω την εσωτερική) και κάθε Κυριακή φοράς το μαντήλι, ψήνεις και ακούς τον Μιχάλη και τον Ευγένιο απ το YouTube για να έρθεις πιο κοντά στο νησί σου, υπάρχουν οι στιγμές που θες να πεις μια κουβέντα με την ελπίδα αυτή να βοηθήσει έστω και στο ελάχιστο.

Αειφόρος τουριστική ανάπτυξη δεν είναι μια κουβέντα απλή. Η αειφορία έχει να κάνει με πολλούς παράγοντες, τον οικονομικό, τον κοινωνικό, τον πολιτισμικό, τον πολιτιστικό, τον κοινωνικό κτλ. Αειφορία δηλαδή δεν είναι το κάμπινγκ και το αναφέρω προκαταβολικά. Δεν είμαι αντίθετος με την συγκεκριμένη μορφή τουρισμού, ίσα ίσα, εγώ ο ίδιος κάνω κάποιες φορές. Αυτό που πρέπει να κατανοήσουμε όμως είναι πως, εγώ καλά κάνω και πηγαίνω για Κάμπινγκ στη Χαλκιδική, η Χαλκιδικη δεν θα έκανε καλά αν περίμενε να ζήσει από εμένα που θα πάω για το κάμπινγκ μου. Το πρόβλημα δηλαδή δεν είναι αυτός το κάνει αλλά η αρχή του τόπου, όταν δεν ορίζει κάποια πλαίσια και δεν αναβαθμίζει το προϊόν της. Αειφορία κοινωνική, πολιτισμική και πολιτιστική λοιπόν σημαίνει την συνέχιση παραδόσεων, κοινωνικών δομών, πολιτιστικών δράσεων κ.α., χωρίς αυτά να επηρεάζονται και να αλλοιώνονται από τον τουρισμό. Θελουμε λοιπόν, με λίγα λόγια, μια ανάπτυξη ήπια και ποιοτική έναντι της «κενής» ποσοτικής, η οποία θα φέρει αύξηση εισοδημάτων σε όλο το φάσμα των επαγγελμάτων.

Το νησάκι μας νοσεί, δεν είναι όπως ήταν. Οι άνθρωποι είναι πιο σκεπτικοί, πιο προβληματισμένοι. Ο νησιωτικός αέρας περηφάνειας δεν φυσάει τόσο δυνατά όσο παλαιότερα. Το νησί είναι σπασμένο σε κομμάτια. Ας το σταματήσουμε όσο είναι νωρίς. Με ανιδιοτέλεια και αυταπάρνηση και αλτρουισμό, αυτός είναι ο μόνος τρόπος.

Προσωπικά έγραψα δυο λόγια με αφορμή ένα βίντεο που προβάλει τη Νισυρο. Πρότεινα απλώς δυο-τρία πράγματα. Δεν τα έγραψα για να κατηγορήσω κανέναν αλλά για να βοηθήσω όσο μπορώ. Αν αυτή η διχόνοια δεν σταματήσει σύντομα, η κατρακύλα στον κατηφόρα θα γίνει ακόμα πιο απότομη και δεν θα σταματάει από 5-10 δίμηνες της κάθε δημοτικής αρχής. Όλοι πρέπει να κάνουν δυο βήματα πίσω και μια υποχώρηση, αφήστε όσους λίγους δεν κάνουν να εκτεθούν και απομονώστε τους.

Δια του παραδείγματος, δηλώνω πως είμαι στη διάθεση οποίου ζητήσει τη συμβολή ή την βοήθεια μου αναφορικά με τα όσα έγραψα πιο πάνω. Δεν εξετάζω αν είναι από δω ή από κει, αφήνω στην άκρη λόγια και χαρακτηρισμούς (πάντα το έκανα) και βάζω προπάντων τη Νισυρο και το μέλλον της.

Ως δέκα χρόνων παιδάκι έβλεπα το νησί μου σαν ατελείωτη παιδική χαρα που μπορούσα να ζήσω εκεί για πάντα.

Ως δεκαοχτάχρονος έβλεπα το νησί μου σαν όαση που θα πάρω καθαρό αέρα από την πίεση της πόλης και του διαβάσματος. Ως εικοσιπενταχρονος έβλεπα το νησί μου σαν παράσημο που το διατυμπάνιζα δεξιά και αριστερά και έτσι εντυπωσιάζa κόσμο με την καταγωγή μου.

Ως τριαντάρης τώρα, βλέπω το νησί μου σαν τον παράδεισο επι της γης, εκεί που ηρεμεί η ψυχή σου.

Ως σαρανταπενταρης νομίζω ότι θα θέλω να βλέπω το νησί μου απλώς ζωντανό. Με τα χαμόγελα, τα γλέντια και τα τραγούδια του.

Ως εξηντάρης πιστεύω ότι θα θέλω να βλέπω το νησί μου ξανά σαν παιδική χαρα.

Γιατί αυτό πρέπει να κρατήσουμε στη ζωή μας. Εκείνη την Παιδική μας Χαρα.

Διακομιχαλης Νικόλαος Μαριος MSc Διοίκηση, Στρατηγική & Πολιτική Τουρισμού Σύμβουλος Τουρισμού, Επιχειρηματίας Το βίντεο της αφορμής:

https://www.facebook.com/groups/nissyros/permalink/4151842064835135/

Διαβάστε επίσης

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Υποθέτουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. Αποδοχή Όροι & Προϋποθέσεις Χρήσης

Όροι & Προϋποθέσεις