Αρχική Νέα Δωδεκανήσου Ειρήνη Θεοδώρου: Έφυγε από τη ζωή η λαϊκή ποιήτρια

Ειρήνη Θεοδώρου: Έφυγε από τη ζωή η λαϊκή ποιήτρια

107 προβολές

ΕΦΥΓΕ, πριν λίγες ημέρες από τη ζωή η Ειρήνη Θεοδώρου, μια ιδιαίτερη προσωπικότητα, ένας άνθρωπος που αγάπησε τον συνάνθρωπο, τη μουσική, την ποίηση, τον χορό και τα λουλούδια.

Δανείζομαι τα ειλικρινή δάκρυα μιας εγγονής της θανούσης, για να γεμίσω την άδεια μου πένα, για να μπορέσω να γράψω τούτα λόγια που ακολουθούν.

Η Ειρήνη Θεοδώρου, γεννήθηκε στα Νικειά της Νισύρου και πολύ νέα έμεινε χήρα με τρία παιδιά.
«Οι ρίζες μου  είναι Νισύρικες, στη Ρόδο έχω χρόνια, τρία παιδιά έχω συντροφιά και έξι τα εγγόνια».
Εγκαταστάθηκε στη Ρόδο και αγωνίστηκε μόνη για να μεγαλώσει τα παιδιά της, δύο αγόρια και ένα κορίτσι. Και στη συνέχεια  με 6 εγγόνια.

Δεν ξέχασε την ιδιαίτερη πατρίδα της και πάντα ήταν παρούσα σε πολιτιστικές και ψυχαγωγικές εκδηλώσεις, ώστε να τονώνει το συναίσθημα της φιλοπατρίας και ακόμα να υπάρχει παράδοση στο λαϊκό πολιτισμό. Παρέμεινε απόλυτα προσηλωμένη στη λαϊκή παράδοση, σε όλα της τα χρόνια.  Ονειροπολούσε και νοσταλγούσε τα παλιά χρόνια της πατρίδας της, τότε που οι άνθρωποι ήταν αθώοι.

Αγαπούσε με πάθος το Περιβάλλον, τη καθαριότητα, τα λουλούδια. Βραβεύθηκε μάλιστα για την όμορφη αυλής της.

Είχε ένα χάρισμα, να στιχουργεί. Έχει γράψει δεκάδες λαϊκά ποιήματα με τα οποία σκιαγράφησε Δωδεκανήσιους  είτε ήταν γνωστοί είτε όχι. Σε όλους είχε να καταθέσει τον καλό της λόγο, γεγονός που αντικατοπτρίζει την αγνή και άδολη ψυχή της.

Έχει γράψει τρία βιβλία.  Το ένα αφορά την πατρίδα της, μικρό σε σχήμα με λίγες σελίδες και με τίτλο  «Ο γάμος στα Νικεία της Νισύρου»  και τα άλλα δυο ογκωδέστατα με 500 περίπου  σελίδες το καθένα και που έχουν τίτλο «Δώρα Αγάπης». Και μόνο οι 900 σελίδες που έχει γράψει, μπορεί κανείς να υπολογίσει το κουράγιο, τη δύναμη, το μεράκι και την αγάπη αυτής της γυναίκας.

«Με όλη τη διάθεση τα ποιήματά μου γράφω, το γκρι το χρώμα της μοναξιάς, γαλάζιο εγώ το βάφω».
Τα ποιήματά της μπορεί να μην είχαν την τελειότητα και τη τεχνική που απαιτεί η ποίηση, όμως  ήταν αγνά και ειλικρινή, όπως τα πεζά του Μακρυγιάννη και πολλών άλλων Ελλήνων που διαβάζονται με ενδιαφέρον.
«Είμαι γυναίκα λαϊκή δεν είμαι μορφωμένη, μα η κατάθεση ψυχής, στα λόγια είναι τυπωμένη».

Ο όγκος της εργασίας της, που παρουσίαζε εκτός των άλλων ενδιαφέρον λαογραφικό, ιστορικό, κοινωνικό,  σε συνδυασμό με την γλυκιά και άδολη προσωπικότητά της, προλογίσαμε το Φθινόπωρο του 2004 τα «Δώρα Αγάπης» (σελ. 7 – 13).
Μετά την έκδοση αυτών των δυο τόμων, άλλοι τις απέστειλαν επιστολές αναγνωρίζοντας το ταλέντο της και κυρίως την καλοσύνη της και άλλοι δεν απάντησαν καθόλου. Σημεία των καιρών.

Αργότερα το 2010, όταν το Διεθνές Κέντρο Συγγραφέων και Μεταφραστών, στο πλαίσιο συναντήσεων ελεύθερης έκφρασης, «Χάριν Λόγου» πραγματοποιήθηκε μια βραδιά αφιερωμένη στη λαϊκή ποιήτρια Ειρήνη Θεοδώρου όπου μας δόθηκε η τιμή και η ευκαιρία να αναφερθούμε περιληπτικά στο έργο της και στη συμβολή της. Μίλησαν και άλλοι ομιλητές.

Ένα ακόμα δείγμα της ποιήτριας αυτής:
«Σπρώχνει η καρδιά τη πέννα μου και κάνει αφιερώσεις
γράψε και συ συνάνθρωπε και δεν θα μετανιώσεις».
«Με όλη τη διάθεση τα ποιήματά μου γράφω,
το γκρίζο χρώμα της μοναξιάς γαλάζιο εγώ το βάφω».

Ήταν μια  γνήσια, αυθεντική και πληθωρική λαϊκή φωνή, που σπάνια συναντά κανείς στα νησιά και στα χωριά μας, από ανθρώπους απλούς, καθημερινούς, γεωργούς ή ψαράδες ή καφετζήδες.
Πριν από τον θάνατό της, της αφιερώσαμε τούτα τα ταπεινά λογάκια:
Ειρήνη τα στιχάκια σου, ειν’ ομορφοκεντημένα
σαν εκκλησιάς κεντήματα, μαστορικά φτιαγμένα.
Γι’ αυτό λοιπόν κράτα σφιχτά, την όμορφη σου λύρα
αφού λαϊκή ποιήτρια σε έταξε η μοίρα!».

Ενώνουμε την προσευχή μας, με τα λόγια του σεβ. μητροπολίτη Ρόδου Κυρίλλου, στη νεκρώσιμη ακολουθία της (σε δική μας μετάφραση): «Ο χορός των Αγίων βρήκε την πηγή της ζωής και την πόρτα του Παραδείσου, θα βρω και εγώ αυτή την οδό με την μετάνοια, γιατί είμαι το χαμένο πρόβατο, ξανακάλεσε με και σώσε με».

Ο Δήμος Νισύρου και ιδιαίτερα η Κοινότητα των Νικειών, αφού λάβει υπόψη το έργο και την προσφορά αυτής της λαϊκής ποιήτριας, αφού λάβει υπόψη τη φιλοπατρία της και την όλη διαδρομή της, να αποφασίσει να την τιμήσει έστω και μετά θάνατον, ώστε να αποτελεί παράδειγμα για τις επόμενες γενιές.

Γράφει ο Κυριάκος Μ. Χονδρός
chondros.kyr@gmail.com

Διαβάστε επίσης

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Υποθέτουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. Αποδοχή Όροι & Προϋποθέσεις Χρήσης

Όροι & Προϋποθέσεις